Od roku 1931 Chelsea nie przerwanie przez ponad 30 lat grała w pierwszej lidze, czego uwieńczeniem było zdobycie Mistrzostwa Anglii w sezonie 1954/55. Przed sezonem w mistrzowski tytuł ( w 50. rocznicę powstania klubu) wierzył chyba tylko niejaki Ted Drake (fot. 2.1).

Po sezonie 1951/52 Drake ( były napastnik największego rywala Chelsea - Arsenalu ) zastąpił na stanowisku trenera The Blues Billy'ego Birella.Wyglądało na to, że działacze klubu popełnili błąd, bo niedoświadczony szkoleniowiec ( trenował wcześniej tylko Reading ) zamiast budować silną ekipę modernizował klub. Przede wszystkim nie siedział tylko za biurkiem, lecz w dresie prowadził treningi, w których sam uczestniczył. Charyzmatyczny menager The Blues doprowadził również do zmiany herbu Chelsea. Od 1953 roku symbolem Chelsea był Lew (fot. 2.2)

Po drugie postanowił zmienić podejście kibiców, którzy jak sam mówił: "przychodzą na Stamford Bridge oglądać mecz, a nie kibicować Chelsea. Ludzie mają jeść, pic i spać myśląc o Chelsea". By tak się stało, nakazał usunięcie sędziwego rencisty z odznaki klubowej ( zastapiono go grafiką stworzoną z liter ).

Ostatecznie wszystko się przyjęło wraz z nowym herbem drużyny. Chelsea posiadała także nieoficjalne przezwisko „The Drake’s Ducklings”, co w wolnym tłumaczeniu znaczy „Kaczki Drake’a”. Rozwinął też system skautingu i dzięki znajomości niższych lig ściągnął do klubu młodych i żądnych sukcesu zawodników, ciekawostką jest, że The Blues jako pierwsi w Anglii udali się na mecz samolotem. Wydawało się, że jego wysiłki pójda na marne, kiedy drużyna ledwo uratowała ligowy byt w 1953 roku, rok póżniej było nieco lepiej.